درس دوم

درس دوم                             رستم و اشکبوس

1) کجا: که  //  برخروشید: فریاد کشید  //  بر سانِ: مانندِ  //  کوس: طبل بزرگ 

2) ز ایران نبرد جوید: از ایران هم­نبرد طلب­کند  //  گرد: خاک  //  سر کسی را به خاک درآوردن: شکست دادن (کنایه) 

3) بشد: رفت  //  تیز: به­سرعت  //  خود: کلاه­خود  //  گـَبر: خفتان، لباس خنگی 

4) برآویخت: درگیر شد، گلاویز شد  //  بوق: شیپور  //  کوس: طبل بزرگ 

5) آبنوس: درختی با چوبی سیاه­رنگ

6) برآهیخت: برکشید، بیرون کشید  //  گران: سنگین  //  غمی: خسته  //  سران: بزرگان، دو پهلوان 

7) چو: هنگامی که  //  کُشانی: اشکبوس  //  ستوه: درمانده و ملول  // بپیچید زو روی: از او رو برگرداند  //  شد: رفت 

8) قلب: میانه­ی سپاه   //  اندرآشفت: خشمگین شد  //  بزد اسب: اسب را به حرکت درآورد، هِی کرد  //  کآید: که بیاید  //  برِ: نزدِ، پیشِ  

9) تهمتن: رستم (تهم: بزرگ، تهمتن: تنومند، بزرگ­اندام)  //  برآشفت: خشمگین شد  //  رهّام را جفت: جفت رهّام، همراه همیشگی رهّام  //  باده: شراب  // 

10) به آیین: مطابق آرایش نظامی  //  بدار: نگه­دار، حفظ­کن  //  کنم کارزار: کارزارمی­کنم، می­جنگم

11) به­زه: زه­انداخته، به­زه­بسته  //  به بند کمر بر: بر کمربند  (دو حرف اضافه برای یک گروه اسمی)

12) خروشید: فریادکشید  //  رزم­آزمای: رزم­جو، جنگنده  //  هماورد: هم­نبرد  //  مشو بازِ جای: برنگرد 

14) تن بی­سرت را: بر تن بی­سرت

15) نام چه می­پرسی: چرا نامم را می­پرسی  //  کزین پس: زیرا از این پس  //  نبینی تو کام: موفّق نمی­شوی 

16) مرا نام: نام من را  //  مادرم نام من را مرگ تو گذاشته است: من عامل مرگ تو هستم (کنایه)  //  زمانه: روزگار  //  پتک: چکش بزرگ  //  ترگ: کلاه­خود، (مجازاً سر)  //  من همانند پتکی هستم که بر سرت فرودمی­آید و نابودت می­کند

17) بارگی­: اسب  //  سر: وجود (مجاز)  //  به­یکبارگی: ناگهان، زود 

18) بیهُده: بیهوده­گو  //  بیهده مرد: مرد بیهوده­گو (ترکیب وصفی مقلوب)  //  پرخاش­جوی: جنگجو 

19) سر کسی را زیر سنگ آوردن = سر کسی را به گرد درآوردن: شکست دادن کسی (کنایه)  //  سرکش: زورمند و بزرگ (کنایه)

21) تو را: به تو  //  نبرده: جنگجو  //  نبرده سوار: سوار نبرده (ترکیب وصفی مقلوب)  //  کارزار: جنگ

22) زآن: به آن خاطر، از آن رو  //  بستانم: بگیرم

23) روی­خندان: خنده­رو، خندان  //  انجمن: گروه، جمع، حاضران در نبرد 

24) بِه: بهتر است  //  گردش کارزار: جریان نبرد 

25) با تو: همراه تو  //  سلیح: سلاح (مُمال)  //  فسوس: مسخرگی  //  مزیح: مزاح (ممال)، شوخی  //  سلاح تو (قدرت نبرد تو) فقط مسخرگی و شوخی است 

26) سرآری زمان: زمان را به پایان برسانی، اجلت برسد، عمرت تمام شود 

27) ناز: نازیدن، افتخار  //  گران­مایه: ارزشمند  //  کمان را به­زه کرد: زه را به کمان انداخت 

28) بر برِ اسب: به سینه­ی اسب 

29) به آواز: با صدای بلند  //  گران­مایه جفت: جفت گران­مایه (ترکیب وصفی مقلوب): اسب 

30) سزد: سزاوار است  //  کنار: آغوش  //  برآسایی: آسوده شوی، استراحت­کنی

31) سَندَروس: یک نوع صمغ زردرنگ  //  رخ سندروس: چهره­اش مانند سندروس زرد شده­بود

32) به رستم بر: بر رستم (دو حرف اضافه برای یک اسم)  //  ببارید تیر: تیرهای زیادی انداخت (کنایه)  //  برخیره­خیر: به بیهودگی ... (موقوف­المعانی) 

33) رنجه داری: خسته می­کنی، به زحمت می­اندازی  //     بداندیش: بدخواه، پلید

34) گزین کرده: برگزید، انتخاب­کرد  //  یک چوبه: یک عدد (چوبه: واحد شمارش تیر)  //  تیر خدنگ: تیر از جنس چوب درخت درخت خدنگ که بسیار سخت است

35) الماس­پیکان: تیری که پیکانش از جنس الماس یا مانند الماس برّنده است  //  مانند آب شفّاف و برّاق (به علّت تیز و صیقلی بودن)  

37) خم: خمیدگی   //  چرخ: کمان 

38) پیکان سرانگشت او را بوسید: (با پرتاب تیر) پیکان بر انگشت او ساییده­شد (کنایه) 

39) بر: سینه و پهلو  //  سپهر: آسمان  //  دست او داد بوس: (آسمان) دست او (رستم) را به نشانه­ی سپاس بوسید: سرنوشت با کار رستم هماهنگ شد  (کنایه) 

40) فلک: آسمان  //  احسنت: آفرین  //  زه: آفرین  //  قضاو قدر و عوامل مرتبط با آن (آسمان و اجرام آسمانی) باعث شدند رستم اشکبوس را بکشد (کنایه) 

درس دوم

درس دوم                             رستم و اشکبوس

1) کجا: که  //  برخروشید: فریاد کشید  //  بر سانِ: مانندِ  //  کوس: طبل بزرگ 

2) ز ایران نبرد جوید: از ایران هم­نبرد طلب­کند  //  گرد: خاک  //  سر کسی را به خاک درآوردن: شکست دادن (کنایه) 

3) بشد: رفت  //  تیز: به­سرعت  //  خود: کلاه­خود  //  گـَبر: خفتان، لباس خنگی 

4) برآویخت: درگیر شد، گلاویز شد  //  بوق: شیپور  //  کوس: طبل بزرگ 

5) آبنوس: درختی با چوبی سیاه­رنگ

6) برآهیخت: برکشید، بیرون کشید  //  گران: سنگین  //  غمی: خسته  //  سران: بزرگان، دو پهلوان 

7) چو: هنگامی که  //  کُشانی: اشکبوس  //  ستوه: درمانده و ملول  // بپیچید زو روی: از او رو برگرداند  //  شد: رفت 

8) قلب: میانه­ی سپاه   //  اندرآشفت: خشمگین شد  //  بزد اسب: اسب را به حرکت درآورد، هِی کرد  //  کآید: که بیاید  //  برِ: نزدِ، پیشِ  

9) تهمتن: رستم (تهم: بزرگ، تهمتن: تنومند، بزرگ­اندام)  //  برآشفت: خشمگین شد  //  رهّام را جفت: جفت رهّام، همراه همیشگی رهّام  //  باده: شراب  // 

10) به آیین: مطابق آرایش نظامی  //  بدار: نگه­دار، حفظ­کن  //  کنم کارزار: کارزارمی­کنم، می­جنگم

11) به­زه: زه­انداخته، به­زه­بسته  //  به بند کمر بر: بر کمربند  (دو حرف اضافه برای یک گروه اسمی)

12) خروشید: فریادکشید  //  رزم­آزمای: رزم­جو، جنگنده  //  هماورد: هم­نبرد  //  مشو بازِ جای: برنگرد 

14) تن بی­سرت را: بر تن بی­سرت

15) نام چه می­پرسی: چرا نامم را می­پرسی  //  کزین پس: زیرا از این پس  //  نبینی تو کام: موفّق نمی­شوی 

16) مرا نام: نام من را  //  مادرم نام من را مرگ تو گذاشته است: من عامل مرگ تو هستم (کنایه)  //  زمانه: روزگار  //  پتک: چکش بزرگ  //  ترگ: کلاه­خود، (مجازاً سر)  //  من همانند پتکی هستم که بر سرت فرودمی­آید و نابودت می­کند

17) بارگی­: اسب  //  سر: وجود (مجاز)  //  به­یکبارگی: ناگهان، زود 

18) بیهُده: بیهوده­گو  //  بیهده مرد: مرد بیهوده­گو (ترکیب وصفی مقلوب)  //  پرخاش­جوی: جنگجو 

19) سر کسی را زیر سنگ آوردن = سر کسی را به گرد درآوردن: شکست دادن کسی (کنایه)  //  سرکش: زورمند و بزرگ (کنایه)

21) تو را: به تو  //  نبرده: جنگجو  //  نبرده سوار: سوار نبرده (ترکیب وصفی مقلوب)  //  کارزار: جنگ

22) زآن: به آن خاطر، از آن رو  //  بستانم: بگیرم

23) روی­خندان: خنده­رو، خندان  //  انجمن: گروه، جمع، حاضران در نبرد 

24) بِه: بهتر است  //  گردش کارزار: جریان نبرد 

25) با تو: همراه تو  //  سلیح: سلاح (مُمال)  //  فسوس: مسخرگی  //  مزیح: مزاح (ممال)، شوخی  //  سلاح تو (قدرت نبرد تو) فقط مسخرگی و شوخی است 

26) سرآری زمان: زمان را به پایان برسانی، اجلت برسد، عمرت تمام شود 

27) ناز: نازیدن، افتخار  //  گران­مایه: ارزشمند  //  کمان را به­زه کرد: زه را به کمان انداخت 

28) بر برِ اسب: به سینه­ی اسب 

29) به آواز: با صدای بلند  //  گران­مایه جفت: جفت گران­مایه (ترکیب وصفی مقلوب): اسب 

30) سزد: سزاوار است  //  کنار: آغوش  //  برآسایی: آسوده شوی، استراحت­کنی

31) سَندَروس: یک نوع صمغ زردرنگ  //  رخ سندروس: چهره­اش مانند سندروس زرد شده­بود

32) به رستم بر: بر رستم (دو حرف اضافه برای یک اسم)  //  ببارید تیر: تیرهای زیادی انداخت (کنایه)  //  برخیره­خیر: به بیهودگی ... (موقوف­المعانی) 

33) رنجه داری: خسته می­کنی، به زحمت می­اندازی  //     بداندیش: بدخواه، پلید

34) گزین کرده: برگزید، انتخاب­کرد  //  یک چوبه: یک عدد (چوبه: واحد شمارش تیر)  //  تیر خدنگ: تیر از جنس چوب درخت درخت خدنگ که بسیار سخت است

35) الماس­پیکان: تیری که پیکانش از جنس الماس یا مانند الماس برّنده است  //  مانند آب شفّاف و برّاق (به علّت تیز و صیقلی بودن)  

37) خم: خمیدگی   //  چرخ: کمان 

38) پیکان سرانگشت او را بوسید: (با پرتاب تیر) پیکان بر انگشت او ساییده­شد (کنایه) 

39) بر: سینه و پهلو  //  سپهر: آسمان  //  دست او داد بوس: (آسمان) دست او (رستم) را به نشانه­ی سپاس بوسید: سرنوشت با کار رستم هماهنگ شد  (کنایه) 

40) فلک: آسمان  //  احسنت: آفرین  //  زه: آفرین  //  قضاو قدر و عوامل مرتبط با آن (آسمان و اجرام آسمانی) باعث شدند رستم اشکبوس را بکشد (کنایه) 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

درس نخست                                   الهی

راحت: آسایش، آرامش  //  مفتاح: کلید  //  فتوح: گشایش  //  سلام: رحمت الهی  //  صباح: صبح  //  مؤمنان را: برای مؤمنان  //  صبوح: شراب صبحگاهی (مست­کننده)  //  ذکر: یاد  //  مرهم: چیزی که روی زخم می­گذارند  //  مجروح: زخمی، شکسته ؛ دل مجروح: دل غمگین و افسرده  //  بلانشین: گرفتار بلا  //  بلانشینان را: برای گرفتاران بلا  //  کشتی نوح (نجات­بخش)  //  عطا: چیزی که بخشیده­می­شود  //  صمد: بی­نیاز  //  ادراک: درک  //  خـَلق: انسان­ها  //  از ادراک خلق جدایی: مردم تو را ادراک­نمی­کنند  //  احد: یکتا، یگانه  //  ذات: اصل، سرشت، جوهره­ی وجودی  // صفات: ویژگی­ها  //  خدایی را: برای خدایی (خدایی: اسم مصدر)  //  جان ما را: به جان ما  //  صفا: پاکی و روشنی  //  دل ما را: به دل ما  //  هوا: عشق و علاقه  //  چشم ما را: به چشم ما  //  ضیا: نور، پرتو  //  ما را: به ما  //  آن بِه: آن بهتر است  //  کِه: کوچک  //  مِه: بزرگ  //  در دل ما جز تخم محبّت خود مکار: در دل ما فقط محبّت خود را قرار بده (کنایه)  //  اَلطاف: ج.م لطف  //  مرحمت: رحمت، بخشایش  //  منگار: نقش­نکن (از مصدر «نگاشتن»)  //  جز الطاف و مرحمت خود منگار: به غیر از لطف و رحمتت نصیب­نکن (کنایه)  //  کشته: عمل (استعاره)  //  جز باران محبّت خود مبار: فقط با محبّت خود عمل­کن (کنایه)  // 

همای رحمت

1) هما: پرنده­ای که نماد خوش­سعادتی و اقبال است  //  آیت: نشانه  //  خدا را: برای خدا  //  ماسوا: موجودات، هر چیز غیر از خدا  //  سایه­ی هما را بر سر کسی فکندن: مایه­ی سعادت و رحمت کسی شدن (کنایه)

2) دل: انسان آگاه و عاشق (مَجاز) (نقش دستوری: منادا؛ ای دل)  //  اگر خدا شناسی: اگر می­خواهی خدا را بشناسی  //  همه در رخ علی بین: فقط به علی(ع) بنگر  (خداشناسی را از او و شیوه­ی کردار و پندارش بیاموز) 

3) مگر: مگر این که  //  سحاب: ابر  //  سحاب رحمت: ابر مایه­ی رحمت: علی(ع) (استعاره)  //  بباری: رحمت بیاوری، مورد مرحمت قراربدهی (کنایه)  //  ارنه: اگر نه، در غیر این صورت  //  دوزخ: جهنّم  //  شرار: زبانه­ی آتش  //  قهر: خشم و عذاب الهی  //  سوزد: می­سوزاند  //  جان ماسوا را می­سوزاند: همه­ی موجودات را عذاب­می­دهد (کنایه)  // 

4) در خانه­ی علی زن: از علی کمک بخواه (کنایه)  //  گدا را: به گدا 

5) چو اسیر توست: اکنون که اسیر توست  //  مداراکن: به نرمی و مهربانی رفتارکن 

6) آرد: می­آورد، به دنیا می­آورد  //  ابوالعجایب: دارنده­ی شگفتی­ها، شگفت­انگیز  //  عَلَم­کند: مشهور سازد

7) چو: وقتی که  //  عهد: پیمان  //  پاک­باز: کسی که همه چیز را در راه رسیدن به هدفش می­پذیرد  //  به سر برد: به پایان ببرد، کامل انجام دهد // 

8) متحیّر: سرگشته و حیران  //  چه نامم: چه بنامم (مصدر: نامیدن)  //  مُلک: سرزمین  //  مّلک لافتی: سرزمین جوانمردی //  شاه ملک «لافتی»: علی(ع) (استعاره)  // 

9) به: قسم به، تو را قسم می دهم به  //  خون­فشان: اشک­ریز (کنایه)  // هله: آگاه باش (صوت تنبیه)  //  نسیم رحمت: نسیم رحمت­بار، نسیمی که مایه­ی رحمت است  //  کوی: جایگاه  //  غباری به من آر: برای من غباری بیاور  //  توتیا: مادّه­ای برای روشنایی چشم  //  توتیا را: به عنوان توتیا  // 

10) خاک پا: محضر، حضور (مجاز)  //  همه سوز دل: مضمون (آن پیام­ها) سوز و شوق دل بود  //  صبا را: به صبا  //  صبا: بادی که از شمال شرقی می­­وزد و در ادبیّات فارسی نماد «پیام­رسانی» است.

11) چو: اکنون که، حال که، از آن­جا که  //  تویی قضای­گردان: تو قضای­گردان هستی ؛ قضای­گردان: تغییردهنده­ی سرنوشت؛ قضا: سرنوشت  //  به دعای ....: تو را قسم به دعای ...  //  آفت: بدی و ناگواری 

12) چه: چرا  //  نای: نی  //  هر دم: هر لحظه  //  دم زنم: سخن بگویم  //  که: زیرا (تعلیل)  //  این نوا: نوای شوق به محبوب  //  حافظ خوش­تر این نوا را می­نوازد: حافظ این مضمون و مفهوم را زیباتر بیان­کرده­است (کنایه)  // 

13) بنوازد: مورد لطف و محبّت قراردهد (نواختن: لطف­کردن)